Take Off Your Pants and Jacket

Take Off Your Pants and Jacket อัลบั้มสตูดิโอชุดที่สี่ของ Blink-182 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2544 โดยค่าย MCA Records ชื่ออัลบั้มเป็นการเล่นคำหยาบคายเกี่ยวกับการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองของผู้ชาย ซึ่งสะท้อนถึงอารมณ์ขันแบบเด็กๆ ของวงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่นำเสนอดนตรีที่วงเริ่มก้าวข้ามภาพลักษณ์ขี้เล่นของตัวเองไปสู่การบันทึกเสียงระหว่างเดือนธันวาคม 2543 ถึงมีนาคม 2544 ที่ Signature Sound ในซานดิเอโก และ Larrabee West และ Cello Studios ในฮอลลีวูด อัลบั้มนี้โปรดิวซ์โดย Jerry Finn ผู้เคยร่วมงานกับวงในสองอัลบั้มก่อนหน้านี้ ในเวลานั้น สมาชิกสามคนประกอบด้วย Tom DeLonge, Mark Hoppus และ Travis Barker และพวกเขากำลังประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามจาก Enema of the State ความเหนื่อยล้าจากการสร้างสรรค์และความตึงเครียดภายในเกี่ยวกับทิศทางของวงได้ก่อตัวขึ้นระหว่างการบันทึกเสียง แต่อัลบั้มก็ยังคงออกมาเป็นผลงานแนวป๊อป-พังก์ที่สมบูรณ์แบบและเต็มไปด้วยท่วงทำนอง

ฉบับมาตรฐานมี 13 เพลง ความยาวไม่ถึง 40 นาที เพลง "The Rock Show" และ "First Date" ถูกเขียนขึ้นโดยเจตนาให้เป็นเพลงที่ฟังง่ายหลังจากผู้บริหารค่ายเพลงขอเพลงที่สามารถนำไปทำซิงเกิลได้ แต่ทั้งสองเพลงก็กลายเป็นเพลงฮิตติดชาร์ตวิทยุแนวโมเดิร์นร็อก "Stay Together for the Kids" ซิงเกิลที่สาม กล่าวถึงการหย่าร้างของพ่อแม่ Hoppus ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างน่าประหลาดใจ เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการแต่งเพลงที่เติบโตขึ้นในอัลบั้มต่อๆ ไป การวางจำหน่ายซีดีครั้งแรกมาในรูปแบบสะสม 3 แบบ คือ สีแดง สีเหลือง และสีเขียว แต่ละชุดมีเพลงโบนัสพิเศษ 2 เพลง รุ่นครบรอบ 25 ปีในปี 2569 ได้รวบรวมเพลงที่ไม่ได้เผยแพร่ทั้ง 6 เพลงไว้ในแผ่นเดียว ได้แก่ "Time to Break Up," "Mother's Day," "What Went Wrong?," "Fuck a Dog," "Don't Tell Me It's Over," และ "When You Fucked Grandpa."

ในเชิงพาณิชย์ อัลบั้มนี้ถือเป็นความสำเร็จครั้งสำคัญ เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนชาร์ต Billboard 200 โดยขายได้กว่า 350,000 ชุดในสัปดาห์แรก ทำให้เป็นอัลบั้มพังก์ร็อกอัลบั้มแรกที่ขึ้นอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกา ได้รับการรับรองระดับแพลตตินัมสองเท่าจาก RIAA ภายในเดือนพฤษภาคม 2545 และมียอดขายกว่า 14 ล้านชุดทั่วโลก เพื่อสนับสนุนอัลบั้มนี้ Blink-182 ได้ร่วมแสดงนำใน Pop Disaster Tour กับ Green Day ซึ่งเป็นการทัวร์คอนเสิร์ตในอารีน่าขนาดใหญ่ที่ตอกย้ำสถานะของทั้งสองวงในฐานะศิลปินที่สามารถแสดงในอารีน่าได้ นักวิจารณ์ในขณะนั้นมีความเห็นแตกต่างกัน บางคนชื่นชมการขยายขอบเขตทางอารมณ์ บางคนพบว่าเนื้อเพลงที่ยังคงความเยาว์วัยเป็นข้อจำกัด แต่ผลกระทบของอัลบั้มต่อการระเบิดของแนวเพลงป๊อป-พังก์ในช่วงต้นยุค 2000 นั้นไม่อาจปฏิเสธได้ [แก้ไข]