Memories of Matsuko

ในปี 2006 ผู้กำกับชาวญี่ปุ่น เท็ตสึยะ นากาชิมะ ปล่อยภาพยนตร์ที่ดูไม่เหมือนอะไรในวงการหนังร่วมสมัย Memories of Matsuko เล่าเรื่องของ มัตสึโกะ คาวาจิริ ผู้หญิงที่ชีวิตพังทลายจากครูสาวผู้มีอนาคตไกลกลายเป็นคนสันโดษ แต่เล่าผ่านฉากดนตรีสีสันสดใส แอนิเมชันสต็อปโมชัน และซีเควนซ์แฟนตาซี มิกิ นากาทานิ แสดงนำอย่างกล้าหาญและเปลี่ยนรูปแบบได้หลากหลาย สลับไปมาระหว่างพลังงานสาวมัธยมขี้เล่นกับความสิ้นหวังในดวงตาที่ว่างเปล่า โดยไม่สูญเสียเส้นเรื่องของผู้หญิงที่ไม่เคยหยุดเชื่อว่าความรักจะช่วยเธอได้

สร้างจากนวนิยายของ มูเนกิ ยามาดะ ภาพยนตร์เปิดด้วยการฆาตกรรมของมัตสึโกะ และตามด้วยหลานชายชื่อ โช ที่เก็บข้าวของของเธอ ปะติดปะต่อเรื่องราวชีวิตที่แตกสลายของเธอ นากาชิมะ ซึ่งเป็นที่รู้จักจาก Kamikaze Girls ผลักดันความอลังการทางภาพให้ไกลยิ่งขึ้นที่นี่ โดยยืมจากหนังน้ำตาของฮอลลีวูดยุคเศรษฐกิจตกต่ำ รายการวาไรตี้ทีวีญี่ปุ่น และวัฒนธรรมไอดอลป็อป เพื่อสร้างภาษาสำหรับโลกภายในของมัตสึโกะ ผลลัพธ์คือโศกนาฏกรรมหวานแหววที่ปฏิเสธที่จะเลือกระหว่างตลกกับเศร้า และนั่นคือเหตุผลที่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นที่ชื่นชอบของแฟนพันธุ์แท้ไกลเกินญี่ปุ่น

เข้าฉายเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2006 ภาพยนตร์ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มบริษัทที่รวมถึง TBS, TOHO และ Warner Music Japan ได้คะแนน 7.8/10 บน IMDb และคะแนนผู้ชมสูงบน Rotten Tomatoes แต่สิ่งที่เป็นมรดกที่แท้จริงคือการขยายสิ่งที่มิวสิคัลภาพยนตร์สามารถเป็นได้ การแสดงของนากาทานิมักถูกอ้างถึงว่าเป็นหนึ่งในการแสดงหญิงที่ยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ญี่ปุ่นแห่งศตวรรษที่ 21 และชื่อเสียงของภาพยนตร์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กับการวางจำหน่ายโฮมวิดีโอแต่ละครั้ง [แก้ไข]

โช คาวาจิริ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไร้จุดหมาย เมื่อเขารู้ว่าป้าของเขา มัตสึโกะ ถูกพบว่าเสียชีวิต ถูกทำร้ายในสวนสาธารณะใกล้แม่น้ำที่เธออาศัยอยู่ เขาแทบจำเธอไม่ได้ มีเพียงความทรงจำวัยเด็กรางๆ ของผู้หญิงแปลกๆ ยุ่งเหยิงคนหนึ่ง เมื่อเขาไปทำความสะอาดอพาร์ตเมนต์แคบๆ ของเธอ เขาพบข้าวของมากมาย: รูปถ่ายเก่า ไดอารี่ซีดจาง และใบเสร็จที่บ่งบอกเส้นทางผ่านประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นหลายทศวรรษ เมื่อเขาเริ่มอ่าน เรื่องราวของเธอก็เผยออกเป็นชิ้นๆ และเขากลายเป็นนักสืบความลับของครอบครัวตัวเอง

มัตสึโกะเติบโตในบ้านที่สุขสบายหลังสงคราม แต่เธอถูกบดบังด้วยน้องสาว คุมิ ที่ป่วยติดเตียง พ่อของพวกเขาทะนุถนอมคุมิและแทบไม่มองมัตสึโกะ ด้วยความอยากได้ความสนใจจากพ่อ มัตสึโกะเรียนรู้ว่าการทำหน้าตลก ซึ่งเป็นสีหน้าแหยๆ ทำให้พ่อยิ้มได้ เธอติดนิสัยนั้นจนโต และมันกลายเป็นสัญลักษณ์เศร้าของความต้องการเอาใจของเธอ เธอกลายเป็นครูมัธยมต้น และช่วงหนึ่ง ชีวิตดูสดใส เธอรักนักเรียน ร้องเพลงกับพวกเขา และจินตนาการถึงอนาคตที่เต็มไปด้วยความเป็นไปได้

อนาคตนั้นพังทลายเมื่อนักเรียนชื่อ ชูจิ โอคุระ ถูกกล่าวหาว่าขโมยของ มัตสึโกะพยายามปกป้องเขา รับโทษแทนตัวเอง แต่สถานการณ์กลับเลวร้ายลง เธอถูกไล่ออก และเมื่อกลับบ้านเพื่อหาที่พึ่ง ความเย็นชาของพ่อทำให้เธอถึงขีดสุด เธอหนีไปกับเพื่อนร่วมงาน เริ่มรูปแบบที่จะกำหนดชีวิตของเธอ: เธอมอบทุกอย่างให้ผู้ชายที่ไม่เคยตอบแทน

คนรักจริงจังคนแรกของเธอคือ โยอิจิ เรียว นักเขียนที่เก่งแต่ทรมาน ทุบตีเธอและฆ่าตัวตาย คู่แข่งของเขา ชายที่มีครอบครัว รับเธอไว้ชั่วครู่ก่อนจะทิ้งไป พออายุใกล้สามสิบ มัตสึโกะทำงานเป็นบาร์โฮสเตส แล้วก็โสเภณี และเธอถูกจับในข้อหาฆ่าลูกค้าด้วยความโกรธ ในคุก เธอพบระเบียบแปลกๆ เรียนรู้วิชาชีพและมีเพื่อนชื่อ เมงุมิ ซาวามูระ แต่เมื่อได้รับการปล่อยตัว เธอก็เร่ร่อนอีกครั้ง และชีวิตของเธอแคบลงเหลือเพียงห้องเล็กๆ และความหวังเล็กๆ

ตลอดเวลานั้น โลกภายในของมัตสึโกะยังคงสดใส เธอจินตนาการว่าตัวเองเป็นป็อปสตาร์ ร้องเพลงกับกล้อง และเปลี่ยนความเจ็บปวดเป็นซีเควนซ์แฟนตาซีที่วิจิตร สไตล์ภาพของภาพยนตร์สะท้อนการปฏิเสธที่จะมองชีวิตของเธอเป็นโศกนาฏกรรม เธอยังคงรัก คงหวัง แม้ผู้ชายทุกคนที่เธอพบจะทำให้ผิดหวัง โช ที่ฟังเรื่องราวของเธอ เริ่มเข้าใจว่าป้าของเขาไม่ได้น่าสมเพช เธอไม่ยอมแพ้[แก้ไข]