La La Land

『La La Land』ของ Damien Chazelle เป็นภาพยนตร์เพลงสมัยใหม่ที่เปิดเผยอารมณ์อย่างเต็มที่ เป็นจดหมายรักถึงลอสแอนเจลิสและผู้ที่กล้าฝันที่แห่กันมาที่นั่น สร้างด้วยงบประมาณเพียง 30 ล้านเหรียญสหรัฐ แต่กลับทำรายได้ทั่วโลกกว่า 509 ล้านเหรียญ กลายเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่จุดประกายความสนใจในแนวภาพยนตร์เพลงอีกครั้ง นำแสดงโดย Ryan Gosling รับบทเป็น Sebastian นักเปียโนแจ๊สผู้ยึดมั่นในขนบเดิมที่พยายามรักษาไฟของดนตรีคลาสสิกให้คงอยู่ และ Emma Stone รับบทเป็น Mia นักแสดงสาวผู้ใฝ่ฝันซึ่งความหวังถูกทดสอบด้วยการถูกปฏิเสธไม่รู้จบ เคมีระหว่างทั้งสองที่สั่งสมมาจากการร่วมงานกันใน『Crazy, Stupid, Love』และ『Gangster Squad』เปล่งประกายด้วยเสน่ห์ที่ดูเป็นธรรมชาติ ซึ่งคอยยึดเหนี่ยวองค์ประกอบเหนือจริงของภาพยนตร์เอาไว้

Chazelle ซึ่งเขียนบทก่อนที่『Whiplash』จะสร้างชื่อ ได้จินตนาการถึงภาพยนตร์ที่จะเชิดชูภาพยนตร์เพลงคลาสสิกของฮอลลีวูดในยุค 1950 ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกร่วมสมัยและเป็นส่วนตัว เขาเชิญ Justin Hurwitz นักแต่งเพลงมาสร้างดนตรีประกอบที่ผสมผสานแจ๊ส ป๊อป และบทเพลงออเคสตราอันยิ่งใหญ่ ผลลัพธ์คือซาวด์แทร็กที่เป็นที่รักไม่แพ้ตัวภาพยนตร์ เพลงเปิดเรื่อง Another Day of Sun ถ่ายทำบนส่วนที่ปิดการจราจรของทางด่วน 105 เป็นเวลาสามวัน โดยมีนักเต้นกว่า 100 คนแสดงในเทคเดียว ลำดับนั้นเพียงลำพังก็กำหนดโทนของภาพยนตร์ที่สร้างสมดุลระหว่างความครึกครื้นและความเศร้าโศก ซึ่งเป็นเส้นด้ายที่ Chazelle เดินอย่างสง่างามน่าทึ่ง[แก้ไข]

Mia Dolan ทำงานเป็นบาริสต้าในกองถ่าย Warner Bros. แอบเข้าไปในสตูดิโอระหว่างกะและไปออดิชั่นบทบาทที่ไม่ค่อยเป็นใจ เธออาศัยอยู่กับเพื่อนร่วมห้องสามคนในอพาร์ตเมนต์สีพาสเทล และชีวิตสังคมของเธอประกอบด้วยปาร์ตี้ที่เธอสแกนหาผู้กำกับคัดตัว Sebastian Wilder นักเปียโนแจ๊ส หาเลี้ยงชีพด้วยการเล่นเพลงคริสต์มาสในร้านอาหารที่ผู้จัดการห้ามไม่ให้เขาเล่นสด เขาฝันที่จะเปิดคลับของตัวเอง สถานที่ที่ดนตรีแจ๊สแบบดั้งเดิมจะได้มีชีวิต แต่การไม่ยอมประนีประนอมทำให้เขาล้มละลายและขมขื่น

ทั้งสองพบกันในรถติดบนทางด่วน 110 การพบกันเริ่มต้นด้วยการบีบแตรด้วยความโกรธและบานปลายเป็นความเกลียดชังซึ่งกันและกันที่ยังคงอยู่ผ่านการพบกันโดยบังเอิญหลายครั้ง ในงานปาร์ตี้ริมสระว่ายน้ำใน Hollywood Hills Sebastian ถูกบังคับให้เล่นซินธ์ในวงคัฟเวอร์ยุค 80 ที่เชย ขณะที่ Mia ทนฟังบทสนทนากับผู้กำกับที่จำเธอไม่ได้ พวกเขากลับมาพบกันอีกครั้งที่ Griffith Observatory ซึ่งเป็นที่ที่ฉากเต้นรำยามค่ำคืนเกิดขึ้นภายใต้ดวงดาว ช่วงเวลาแห่งมนต์เสน่ห์ทางภาพยนตร์ที่แท้จริงซึ่งให้ความรู้สึกทั้งเป็นธรรมชาติและถูกออกแบบท่าเต้นอย่างสมบูรณ์แบบ ความสัมพันธ์ของพวกเขาลึกซึ้งขึ้นเมื่อพวกเขาแลกเปลี่ยนเรื่องราวความทะเยอทะยานของกันและกัน: ละครคนเดียวของ Mia เกี่ยวกับเด็กสาวชื่อ Claire และแผนการของ Sebastian สำหรับคลับที่ชื่อ『Chicken on a Stick』ก่อนจะตกลงเป็น『Seb's』

ฤดูร้อนกลายเป็นฤดูใบไม้ร่วง และทั้งคู่ย้ายเข้าอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ที่พวกเขาตกแต่งด้วยโคมไฟเพียงดวงเดียวและเปียโน Sebastian รับงานประจำกับ Keith เพื่อนเก่าของเขา วงดนตรีแจ๊ส-ฟิวชั่นที่เล่นให้ฝูงชนแน่น แต่ต้องการให้เขาเล่นดนตรีที่เขาคิดว่าไร้วิญญาณ Mia ลาออกจากงานร้านกาแฟเพื่อเขียนและแสดงละครคนเดียวของเธอ ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่เสี่ยงทำให้เธอมีปัญหาทางการเงิน ละครล้มเหลว มีผู้ชมน้อย รวมถึงเอเย่นต์ที่ออกไปก่อนฉากจบ ด้วยความอับอาย Mia กลับบ้านที่เนวาดา เชื่อว่าความฝันของเธอตายแล้ว Sebastian ตระหนักว่าเขาได้ห่างเหินจากหลักการของตัวเองเพื่อไล่ตามความสำเร็จ ได้รับโทรศัพท์จากผู้กำกับคัดตัวที่เห็นละครของ Mia และต้องการให้เธอออดิชั่นสำหรับภาพยนตร์เรื่องสำคัญ เขาขับรถไปเนวาดา บีบแตรนอกบ้านของเธอ และโน้มน้าวให้เธอลองอีกครั้ง การออดิชั่นเป็นเพลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ Audition (The Fools Who Dream) ที่ Mia เปิดเผยความกลัวและความหวังของเธอ ฉากจบลงด้วยการที่เธอเดินออกไป ไม่แน่ใจแต่อิสระ[แก้ไข]